مرتب کردن دندان با ارتودنسی ثابت

ارتودنسی ثابت به دلیل پیچیدگی بیشتر و نیاز به ظرافت کاری بالاتر، در دوره دندان پزشکی عمومی آموزش داده نمی شود و آموزش آن در دوره تخصصی ارتودنسی انجام می شود، بنابراین بایستی برای درمان به متخصص ارتودنسی مراجعه کرد. در این درمان، هدف اصلی معمولا مرتب کردن کامل دندان هاست که با ارتودنسی متحرک امکان پذیر نیست. ممکن است برای مرتب کردن دندان ها نیاز به کشیدن دندان های دایمی باشد و به این دلیل است که اندازه دندان های دایمی موجود بیشتر از اندازه فک است. معمولا بیماران نگران هستند که در صورت کشیدن دندان ها، فضای آنها خالی می ماند. اما در صورتی که دستور کشیدن دندان به درستی داده شده باشد، این نگرانی بی مورد است و فضای حاصل از آن در درمان ارتودنسی ثابت کاملا بسته می شود و عوارض ارتودنسی ثابت ناچیز خواهد بود .  انجام ارتودنسی منجر به زیبایی طرح لبخند خواهد شد.

1116876

اجزای ارتودنسی ثابت

در ارتودنسی ثابت دندانهای نامنظم با به کارگیری سیم های مخصوص ، براکت ( که بدان نگین هم گفته می شود) ، فنرها و سایر اجزای اعمال کننده نیرو همچون الاستیکها (کش ارتودنسی) در طی زمان منظم می گردند. این روش کارآمدترین و پر استفاده ترین روش ارتودنسی نوین بوده و در طی زمان با پیشرفت تکنولوژی همواره مواد و ابزارهای کار آمدتری جهت کاربرد در این نوع درمان ارایه شده است. در این مقاله به معرفی اجزای اصلی به کار رفته در ارتودنسی ثابت خواهیم پرداخت :
براکت ارتودنسی (نگین ارتودنسی)
براکتها که به آنها نگین ارتودنسی نیز گفته می شود اجزای کوچک مربعی شکل بوده که مستقیما بر روی سطح بیرونی دندان ودر مواردی در ارتودنسی لینگوال (ارتودنسی زبانی) بر سطح داخلی دندانها با کاربرد چسب ارتودنسی ( کامپوزیت) چسبانده و یا به اصطلاح باند می شوند. نگین یا براکت ارتودنسی همانند دسته ای جهت اعمال نیرو به دندان عمل می کند و یا به عبارت دیگر سیم ها ، فنرهای و کش های ارتودنسی ثابت با واسطه براکت به دندان نیرو وارد می کنند.
استحکام چسبهای ارتودنسی به گونه ای تنظیم شده است که در عین محکم بودن برای تغذیه عادی در انتهای درمان و زمان جداسازی براکت ها آسیبی به دندان وارد نشود و از این رو باید در حین درمان از جویدن غذاهای سفت همچون ته دیگ ، میوه های سفت و .. اجتناب کرد. پس از پایان درمان براکتها جدا شده ( اصطلاحا دی باند می شوند) و چسب باقیمانده برداشته و دندان پالیش می شود.
براکتهای ارتودنسی دندان انواع مختلفی دارند و از جنس فلز، پلاستیک و سرامیک همرنگ دندان ساخته می شوند. براکتهای فلزی معمولا کارامدتر بوده و در مقایسه با انواع سرامیکی مشابه ارزانتر و به لحاظ اندازه کوچکتر هستند.
بند ارتودنسی (حلقه ارتودنسی)
بند ارتودنسی حلقه ای از جنس استیل است که معمولا در دندانهای عقبی به جای براکت استفاده می گردد. در مواردیکه دندان های عقبی دارای ترمیم های وسیع باشند و نتوان اتصالاتی همچون براکت را روی آنها چسب کرد از این بندها استفاده می شوذ. بر روی بند اتصالاتی شبیه براکت جهت قرارگرفتن سیم  و نیز قلابهایی برای گیر کش های ارتودنسی تعبیه می شود.
آرچ وایر (سیم ارتودنسی)
سیم ارتودنسی ابزار اصلی اعمال نیرو به دندان است. این سیمها در ابعاد مختلف و از مواد مختلف ساخته می شوند . دو ماده پرکاربرد استیل و آلیاژی به نام نیکل تیتانیوم است که بر حسب خصوصیات مود نظر متخصص ارتودنسی به کار گرفته می شوند. اخیرا سیم های همرنگ دندان نیز ارایه شده اند که به همراه براکت های سرامیکی به کار رفته و بدین طریق وجود سیم و براکت در دهان کمتر جلب توجه می نماید.
اورینگ و کش رنگی
اورینگ حلقه های لاستیکی با قطر کم هستند که اتصال سیم به براکت را برقرار می کنند. اورینگها به منظور زیبایی در رنگهای متنوعی ساخته می شوند. اغلب اورینگهای رنگی طی چند روز ممکن است در محیط دهان تغییر رنگ دهند.
الاستیک (کش ارتودنسی)
الاستیکها کش هایی هستند که معمولا برای اعمال نیروی متقابل از دندانی از فک بالا به دندانی دیگر در فک پایین وصل می شوند. این کشها حداقل روزی یک تا دو بار می باید توسط بیمار عوض شوند چراکه پس از مدتی نیروی مطلوب خود را از دست می دهند. نحوه اتصال و دندانهایی که کش بدانها متصل می شود بسیار مهم بوده ودر صورت اشتباه ممکن است اثرات نامطلوب بر نتایج درمان داشته باشد. این کشها بهتر است در یخچال نگهداری شده و در معرض نور شدید نباشند.
فنر ارتودنسی
فنرهای ارتودنسی فنرهایی ظریف و فلزی بوده که بزای اعمال نیرو به کار می روند. جنس فنرها از استیل و یا آلیاژ نیکل تیتانیوم است.
سپریتور یا کش جداکننده
حلقه های لاستیکی شبیه اورینگ (و کمی بزرگتر) هستند که برای ایجاد فاصله بین دندانها به کار می روند. پس از ایجاد فاصله و طی کمتر از یک هفته ممکن است از محل خود خارج شوند. فاصله ایجاد شده امکان نصب بندهای ارتودنسی را فراهم می آورد. معمولا دستورات لازم در این خصوص توسط تیم درمانی به بیمار ارایه می گردد.

ارتودنسی متحرک بهتر است یا ثابت ؟

هیچ کدام از این دو روش برتری نسبت به هم ندارند و بسته به شرایط بیمار کمک گرفتن از یک روش یا هر دوی آن ها توصیه می شود. دستگاه متحرک را می توان از دهان خارج کرد ، غذا میل کرد ، سخنرانی کرد و پس از مسواک زدن دندان ها و شستن دستگاه ، مجدداً از آن استفاده کرد. این دستگاه ها برای حرکات محدود دندانی و گسترش کام یا حفظ فضای دندان های شیری از دست رفته ( کشیده شده ) کاربرد دارند. گروهی از این دستگاه های متحرک هم به اصطلاح « فانکشنال » نامیده می شوند و برای اصلاح و بهبود رشد فک ها تجویز می شوند. دستگاه های ثابت هم دارای انواع متنوعی هستند. شایع ترین جزء آن ها براکت « Bracket » است که روی دندان چسبانده می شود. براکت ها از نظر جنس متنوع هستند اما به طور خلاصه به فلزی و غیر فلزی تقسیم می شوند که انواع غیر فلزی آن ها از قبیل سرامیکی یا کامپوزیتی از تطابق رنگ مناسب با دندان ها برخوردار هستند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>